Artritis en artrose zijn complexe ziekten die de gewrichten aantasten. Vanwege vergelijkbare symptomen denken veel mensen dat deze ziekten identiek zijn, maar dit is niet het geval. Artritis en artrose verschillen in de oorzaken van de ziekte, de aard van de ontwikkeling ervan, het schadegebied en vereisen een geheel andere behandeling.
Stel dat twee mensen naar de dokter gaan en klagen over gewrichtspijn. Bij één werd artritis vastgesteld, bij de ander artrose. Terwijl beide patiënten in de rij zaten, hadden ze tijd om kort hun gezondheidsproblemen te bespreken.
Het bleek dat hun symptomen erg op elkaar lijken: hun gewrichten doen pijn, ze buigen niet op volle kracht, ze geven geen rust, noch 's nachts, noch overdag. Zelfs de diagnoses zijn vergelijkbaar, maar toch verschillend. Wat is het verschil tussen artritis en artrose als beide ziekten de gewrichten aantasten?
Wat is artritis
Artritis is een ontstekingsziekte van het gewricht. Het wordt altijd voorafgegaan door schade aan bot- of kraakbeenweefsel door een of andere factor.
Uit vernietigde cellen komen biologisch actieve stoffen vrij, die een ontstekingsreactie veroorzaken. De bloedvaten in het getroffen gebied verwijden zich en vullen zich met bloed: hierdoor komen immuuncellen in het gewrichtsweefsel terecht om de schadelijke factor te bestrijden.
Tegelijkertijd verlaat het vloeibare deel van het bloed het vaatbed en vormt zich oedeem, wat het ontstekingsgebied beperkt. Dit is hoe het lichaam zichzelf beschermt tegen uitgebreide schade door bacteriën, vreemde voorwerpen en chemicaliën.
Na volledige of gedeeltelijke verwijdering van de ziekteverwekker wordt het genezingsmechanisme op gang gebracht. Als de schade gering was, wordt de normale weefselfunctie hersteld. Diepe defecten genezen via een litteken, een gebied met ruw bindweefsel dat niet de normale functie van een orgaan vervult.
Artritis doorloopt al deze stadia:
- verandering – schade;
- exsudatie – vorming van oedeem;
- proliferatie - genezing.
Redenen
Er zijn heel veel oorzaken van de ziekte, we noemen de belangrijkste:
- streptokokkeninfectie (tonsillitis, roodvonk) veroorzaakt vaak een complicatie: reuma;
- agressieve auto-antilichamen - eiwitten die het lichaam produceert om zijn eigen weefsels te bestrijden; deze situatie ontstaat wanneer er een fout is in de immuunafweer, waardoor deze de gewrichten als een vreemd element voor het lichaam waarneemt - reumatoïde artritis;
- een schending van het purinemetabolisme leidt tot de afzetting van urinezuurkristallen in de gewrichten - jicht;
- allergische reacties kunnen gewrichtsweefsel betreffen met de ontwikkeling van een ontstekingsreactie - allergische artritis;
- langdurig gebruik van bepaalde medicijnen veroorzaakt ontstekingen (isoniazide, D-penicillines, hydralazine, proboïnami) - door geneesmiddelen veroorzaakte artritis;
- bacteriën worden via de bloedbaan of tijdens een operatie geïntroduceerd - infectieuze artritis;
- een virale of bacteriële infectie, waar dan ook, kan indirect gewrichtsweefsel aantasten - dit is reactieve artritis;
- acuut letsel - recente schade (impact, blauwe plek, capsuleruptuur).
Symptomen
De ziekte wordt gekenmerkt door een acute beginfase, dat wil zeggen dat tegen de achtergrond van volledige gezondheid een persoon scherpe pijn in het gewricht ontwikkelt. Auto-immuunvormen worden gekenmerkt door symmetrische schade aan kleine gewrichten: interfalangeale gewrichten van de vingers, polsen en ellebogen.
In de overgrote meerderheid van de gevallen begint jicht met een ontsteking van het gewricht tussen de grote teen en de voet. Bij bacteriële en reactieve artritis worden grote gewrichten meestal aan één kant aangetast: knie, heup, sacraal (op de kruising van de wervelkolom met de bekkenbeenderen).
Reuma ontwikkelt zich tegen een achtergrond van koorts en algemene zwakte, meestal voorafgegaan door keelpijn. Ernstige ontstekingen van botten, kraakbeenweefsel en synovium kunnen optreden met koorts, algemene intoxicatie: hoofdpijn, zwakte, gebrek aan eetlust.
De huid boven het gewricht wordt rood en voelt warmer aan dan andere gebieden. Uiterlijk ziet het er gezwollen uit en neemt het volume toe. Als de laesie slechts aan één kant voorkomt, is het verschil tussen het gezonde ledemaat en het zieke ledemaat zichtbaar.
Beperkte beweging wordt geassocieerd met zwelling en pijn. Als de gewrichtsholte licht ontstoken is, werkt deze vrijwel volledig. Bij een uitgesproken pathologische reactie kan de gehele synoviale holte met vloeistof worden gevuld - in dit geval is de mobiliteit sterk beperkt.
Behandeling
De behandeling wordt uitgevoerd door een huisarts, reumatoloog of traumatoloog - als de oorzaak mechanische schade is. De therapie is gericht op het elimineren van de provocerende factor en het stoppen van de ontsteking.
Voor bacteriële en reactieve artritis zijn antibiotica nodig, voor auto-immuunartritis - cytostatica of glucocorticoïden, voor allergische artritis - glucocorticoïden en antihistaminica.
Het ontstekingsvocht wordt tijdens artroscopie verwijderd met een spuit of speciale zuigkracht. Het gewricht is geïmmobiliseerd gedurende de gehele periode van acute ontsteking. Daarna krijgt de patiënt therapeutische oefeningen te zien om de gewrichtsmobiliteit te herstellen.
Advies van de dokter
Uit de persoonlijke praktijk en de werkervaring van collega's blijkt dat kompressen met gelatine goed hebben gewerkt bij ontstekingen in de gewrichten van welke oorzaak dan ook. Ze zijn gemakkelijk te implementeren en goedkoop. Je moet het gaas in meerdere lagen vouwen, de lengte en breedte moeten zodanig zijn dat het voldoende is voor het pijnlijke gewricht. Dompel het gevouwen gaas onder in heet water, knijp het uit en trek het recht. Strooi er een dun laagje gelatine over, rol het op zodat het binnenin terechtkomt, zoals in een zakje, en er niet uitloopt. Leg het op het gewricht, wikkel het in een plastic zak en zet het vast met een verband en/of pleister. Je kunt het kompres maximaal 3 uur dragen, doe het 2 keer per dag gedurende 2 weken. Meestal is het effect voelbaar op de 4e tot 5e dag van gebruik, maar de therapie moet worden voortgezet om het gewenste resultaat te bereiken; als de cursus wordt onderbroken, zal de pijn terugkeren.
Wat is artrose
Artrose (anders artrose) is een degeneratieve ziekte. Het is gebaseerd op een verslechtering van de voeding van het gewrichtskraakbeen, een langzamer herstel en een geleidelijke verdunning.
Simpel gezegd: de kraakbeenlaag wordt sneller gewist dan hersteld. De benige gewrichtsoppervlakken worden blootgelegd. Ze zijn niet zo glad als kraakbeen en wrijven bij beweging met kracht tegen elkaar. De botplaten worden gedeeltelijk vernietigd en er ontstaat een milde chronische ontsteking.
Naarmate de ziekte voortschrijdt, groeien er botstekels in het gewricht - een beschermende reactie van het weefsel op voortdurende schade. Ze voorkomen dat de oppervlakken ten opzichte van elkaar glijden en dat de beweeglijkheid van het gewricht wordt aangetast.
Artrose begint bij de meeste mensen na 30-40 jaar te vorderen, duurt jaren en de symptomen zijn mild of matig.
Artrose van de wervelgewrichten wordt gewoonlijk osteochondrose genoemd.
Redenen
Er zijn predisponerende factoren die de ontwikkeling van pathologie op jonge leeftijd veroorzaken en het beloop ervan compliceren:
- zware fysieke activiteit bij atleten;
- zwaarlijvigheid;
- geschiedenis van gewrichtsblessure;
- vaatziekten;
- sedentaire levensstijl;
- schending van de normale configuratie van het gewricht, bijvoorbeeld met platvoeten;
- langdurige blootstelling aan trillingen;
- bij vrouwen - hormonale onbalans of menopauze.
Symptomen
Grote gewrichten worden meestal aan één kant aangetast: knie, heup, sacraal. De ziekte begint ongemerkt. In eerste instantie is de pijn zeldzaam en gaat gepaard met aanzienlijke fysieke activiteit.
Het ongemak verdwijnt op dezelfde dag of na een paar dagen als de persoon erin slaagt te rusten. Naarmate de ziekte voortschrijdt, neemt de pijnintensiteit toe en treedt zelfs op bij normale dagelijkse activiteiten.
De beweeglijkheid van het gewricht neemt geleidelijk af en gaat als gevolg van de ziekte volledig verloren. Bewegingen in het aangedane ledemaat veroorzaken hevige pijn. Artrose kan verergeren afhankelijk van het type artritis - vocht hoopt zich op in de gewrichtsholte, de huid erboven wordt rood en wordt heet. Nadat de ontstekingsreactie is afgenomen, keert het verloop van de ziekte terug naar het vorige beloop.
Behandeling
Behandeling van artrose wordt uitgevoerd door een traumatoloog, een orthopedist en soms een chirurg. De therapie is gericht op het herstellen van metabolische processen in het kraakbeen, het verbeteren van de gewrichtsvoeding en het elimineren van de ontstekingsreactie. De behandeling is levenslang, kan continu zijn of met medicijnkuren.
Tijdens de interictale periode worden chondroprotectors voorgeschreven in de vorm van tabletten en zalven, therapeutische oefeningen en massage. In geval van exacerbatie worden chondroprotectors intraveneus of intramusculair toegediend samen met pijnstillers en ontstekingsremmende medicijnen. Een traumatoloog kan om de paar maanden beschermende medicijnen rechtstreeks in het gewricht injecteren.
Gevorderde stadia van de ziekte vereisen chirurgische ingrepen, waarbij het zieke gewricht wordt vervangen door een kunstgewricht.
Verschillen tussen ziekten
| Teken | Artritis | Artrose |
| Oorzaak van ziekte | Ontsteking | Degeneratie van kraakbeenweefsel |
| Huidig | Acuut, chronisch met exacerbaties | Chronisch |
| Pijn | Intens vanaf het begin, meer uitgesproken in de ochtend | Aan het begin van de ziekte is het zwak, maar neemt geleidelijk toe. Verhoogt 's avonds en na het sporten |
| Bewegingen | Het is noodzakelijk om te "verspreiden" - 's ochtends na het slapen zijn de gewrichten het minst mobiel | De mobiliteit neemt geleidelijk af, geen ochtendstijfheid |
| Aangetaste gewrichten | De kleine gewrichten van handen en voeten zijn symmetrisch aangetast. Grote exemplaren lijden aan een bacteriële infectie | Een of meer grote gewrichten aan verschillende kanten van het lichaam |
| Bloedonderzoek | Uitgesproken inflammatoire veranderingen in de algemene bloedtest, reumatoïde factor, C-reactief proteïne, antilichamen tegen pathogenen | Geen karakteristieke veranderingen |
| Röntgenfoto | Gefaseerde veranderingen, osteoporose - verlies van botweefsel, cysten in de botten | Geleidelijke veranderingen, vervorming van de gewrichtsruimte, het verschijnen van botstekels en uitgroeiingen. |
| Basis behandeling | Ontstekingsremmende medicijnen | Chondroprotectors |
Een soortgelijk kenmerk van beide ziekten is een progressief beloop met een geleidelijk verlies van mobiliteit. Auto-immuunartritis manifesteert zich vaak op jonge leeftijd, wanneer iemand nog onzorgvuldig omgaat met zijn gezondheid.
Er moet aan worden herinnerd dat eventuele pijn in de gewrichten die lang aanhoudt onder bepaalde omstandigheden optreedt - dit is een serieuze reden om een arts te raadplegen. Het is belangrijk om de ziekte op tijd te diagnosticeren en met de behandeling te beginnen om de ontwikkeling van het pathologische proces te vertragen.